Σπάρτη: προβολή της νέας ταινίας του Γιάννη Γιουλούντα * Έρωτας και Επανάσταση, Πέμπτη 9/8/2018 * 9μμ – πάρκο ΟΤΕ

5 χρόνια μετά το « Να μην ζήσουμε σαν δούλοι »
και 3 χρόνια μετά το « Αγωνίζομαι άρα υπάρχω »

Η ΤΡΙΤΗ ΤΑΙΝΙΑ του Γιάννη Γιουλούντα « ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ»

(L’ AMOUR ET LA RÉVOLUTION)

Λίγα λόγια για την ταινία
Η ταινία αναφέρεται στους αγώνες συλλογικοτήτων, κινημάτων και ομάδων αλληλεγγύης στην Ελλάδα, την περίοδο της κρίσης.
Επίσης αναφέρεται στον πολυετή αγώνα για την ακύρωση της εγκατάστασης του καταστροφικού αεροδρομίου στον κάμπο του Καστελλίου, την αγροτική ενδοχώρα της Κρήτης και υπέρ της αναβάθμισης και επέκτασης του σημερινού αεροδρομίου Ηρακλείου.
Η ταινία, σε ελάχιστο διάστημα, έχει προβληθεί σε πολλές πόλεις της Γαλλίας και της Κεντρικής Ευρώπης με μεγάλη ανταπόκριση, συμμετοχή και επιτυχία.

Η ταινία ολοκληρώθηκε πρόσφατα (τελευταία γυρίσματα στο Καστέλι, στην Αθήνα & με τον Ρουβίκωνα – Ιούνιο & Ιούλιο 2018)

λίγα λόγια από τους δημιουργούς

Σας ευχαριστούμε για κάθε κοινοποίηση : δεδομένου ότι δεν έχουμε καμία σχέση με την εξουσία και τα M.Μ.Ε που την υπηρετούν, το μέλλον αυτής της ταινίας στηρίζεται αποκλειστικά σε σας, όπως ακριβώς και οι προηγούμενες ταινίες. Βασιζόμαστε στη δική σας διαφήμιση. Ειδικά, εφόσον σ’ αυτή την ταινία παρουσιάζονται αρκετά θέματα που είναι ιδιαίτερα σημαντικά και πρέπει να γίνουν γνωστά, όπως θα δείτε.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσες/όσους μας υποστήριξαν, ανεξάρτητα από τη μορφή.

Maud & Yannis Youlountas / αλληλέγγυα κινηματογραφική κολεκτίβα ANEPOS

μαζί με :

– την αναρχική ομάδα ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ,

– τους κατοίκους στο ΚΑΣΤΕΛΛΙ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ που μάχονται ενάντια στην κατασκευή αεροδρομίου,

– τους κατοίκους στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ που αγωνίζονται κατά των κατασχέσεων των κατοικιών,

– τις συλλογικότητες και τους χώρους των ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ που παλεύουν ενάντια στον εξευγενισμό και τις απειλές εκκένωσης της περιοχής,

– τους/τις συμμετέχοντες/ουσες των ΚΟΜΒΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ANEPOS,

– την Κοινωνική Κουζίνα Ο ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ,

– την Κατάληψη Στέγης Προσφύγων/Μεταναστών ΝΟΤΑΡΑ 26,

– το Αντιφασιστικό-Αντιεξουσιαστικό στέκι ΔΙΣΤΟΜΟ,

– την ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΔΟΜΗ ΥΓΕΙΑΣ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ,

– το Μέσο Αντιπληροφόρησης PERSEUS999

– & πολλούς/πολλές ανυπότακτους/ανυπότακτες που θέλουν έναν κόσμο διαφορετικό και αρνούνται να εγκαταλείψουν τον αγώνα.

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ
Νισάφι και σύντροφοι/συντρόφισσες

Σπάρτη (Λακωνία), Αύγουστος – 2018

Δημοσιεύθηκε στη Ανακοινώσεις, Αφίσες, Εκδηλώσεις, Κείμενα, Συλλογικότητες, Ταινίες, Τοπικά Νέα | Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Σπάρτη: Αλληλεγγύη στον φυλακισμένο σύντροφο Κώστα Κ.

Η εξέγερση δεν είναι νόμιμη ή παράνομη, είναι δίκαιη

 

Ο σύντροφος Κώστας Κ. είναι κρατούμενος από τη Δευτέρα 30 Απρίλη μετά την 8μηνη καταδίκη του την οποία αρνήθηκε να εξαγοράσει.

Τον Ιούνιο του 2011, ο κόσμος του αγώνα έδωσε στην Αθήνα μια μεγάλη μάχη. Μια μάχη ενάντια στην ολομέτωπη επίθεση που ελλαδικό κεφάλαιο και κράτος, καθ’ υπόδειξη των ευρωπαϊκών και διεθνών αφεντικών τους, εξαπέλυσαν ενάντια στην εργατική τάξη και στα φτωχά στρώματα αυτής της χώρας.

Μια “επιχείρηση καταιγίδα” ενάντια σε κάθε εργασιακό δικαίωμα, σε κάθε δομή “κοινωνικής προστασίας”, σε κάθε τι που εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες κατέκτησαν τον τελευταίο ενάμιση αιώνα και που τώρα, με την εργατική τάξη να φαίνεται πεσμένη στο καναβάτσο, δίχως συλλογικό όραμα και δίχως συνείδηση του ρόλου και της αποστολής της, τα αφεντικά έκριναν πως ήρθε η ώρα να πάρουν τη ρεβάνς τους. Μια “επιχείρηση καταιγίδα” που πήρε το όνομα “Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής” και που αποτέλεσε τον προπομπό της περαιτέρω φτωχοποίησης των ήδη φτωχών.

Παρά τα όσα περίμεναν αυτοί που τότε μας κυβερνούσαν, οι εργαζόμενοι της Αθήνας στάθηκαν στο ύψος των στιγμών, εμποδίζοντας για ώρες την προσέλευση των βουλευτών στο κοινοβούλιο για την ψήφιση αυτού του πλαισίου-εκτρώματος. Και μόνο η πιο ωμή βία των πραιτοριανών του καθεστώτος ήταν που κατάφερε να τους μπάσει τελικά στη ζούλα, μέσω του εθνικού κήπου.

Απέναντι στη βία του καθεστώτος αντιπαρατέθηκε η λαϊκή αντιβία, μετατρέποντας την πόλη σε ένα πεδίο μάχης. Και, εννοείται, πως η δική μου θέση ήταν εκεί.

Οι ίδιοι εκείνοι που ξεπούλησαν (ή υποβάθμισαν και έκλεισαν) υποδομές που χρησιμεύουν στο κοινό όφελος -λιμάνια, δρόμους, αεροδρόμια, νοσοκομεία, παραλίες, δημόσιους χώρους και εν γένει κοινωνικό πλούτο- έχουν το θράσος να με δικάζουν ότι προξένησα “ζημιά σε πράγμα που χρησιμεύει στο κοινό όφελος”, για ένα ξηλωμένο μάρμαρο της πλατείας Συντάγματος το οποίο αμυντικά χρησιμοποιήθηκε για την αναχαίτιση των αφιονισμένων ματατζήδων και δελτάδων που με κλομπς και δακρυγόνα εφορμούσαν στον συγκεντρωμένο κόσμο.

Η οκτάμηνη πρωτόδικη καταδίκη μου ήταν το ελάχιστο που θα μπορούσα να αναμένω. Στις 30 Απρίλη θα δικαστώ σε δεύτερο βαθμό από το γ’ τριμελές εφετείο, έχοντας τις “επιλογές” τού να καταβάλλω κάποιες χιλιάδες ευρώ για να εξαγοράσω τις βουλές της γκαβής κυρίας με την παλάντζα και το σπαθάκι, ή ως άμισθος σκλάβος να σκουπίζω δρόμους στα πλαίσια της “κοινωφελούς εργασίας” ως εναλλακτική προς την έκτιση της ποινής. Με άλλα λόγια, έτσι ή αλλιώς, να συμβάλλω στο χτίσιμο των “πρωτογενών πλεονασμάτων” τους, στην εμπέδωση της υποταγής, στη νέα βαρβαρότητα. Να πράξω δηλαδή ενάντια σε όσα όλοι μαζί κάναμε σε δρόμους και πλατείες. Τότε και τώρα.

Όχι εγώ.

Σε μια παλιά ελληνική ταινία, όταν μπαίνει ο δισταγμός του φόβου της φυλακής απέναντι σε μια επιλογή που επιτάσσει η τιμή, η απάντηση βγαίνει αυθόρμητα: “Η φυλακή μάς ξέρει και την ξέρουμε”. Δεν πρόκειται λοιπόν να εξαγοράσω την όποια ποινή. Δεν πρόκειται να προβώ σε οτιδήποτε που να αναιρεί το νόημα εκείνων των ημερών αντίστασης.

Κώστας Κ.

Δύναμη και Αλληλεγγύη στον σύντροφο Κώστα Κ.

Σπάζοντας τον φόβο να δώσουμε σε κάθε πεδίο τις μικρές μας μάχες

Αθήνα – Εφετείο Κώστα Κ. (Δευτέρα 30 Απρίλη 2018)

Σπάρτη, Μάης 2018 – Σύντροφοι και Συντρόφισσες

Δημοσιεύθηκε στη Ανακοινώσεις, Αρχική, Αφίσες, Κείμενα, Παρεμβάσεις, Τοπικά Νέα | Ετικέτες: , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Σπάρτη: 26 Νοέμβρη 2017 – Τιμή στους 118 Εκτελεσθέντες Αγωνιστές

Υπάρχει και κυκλοφορεί στην πόλη η επικίνδυνη άποψη ότι τους 118 τους εκτέλεσαν επειδή οι αντάρτες του ΕΛΑΣ έστησαν ενέδρα στο Μονοδέντρι και χτύπησαν με πολυβόλα, φάλαγγα αυτοκινήτων που μετέφερε Γερμανούς στρατιώτες, εξοντώνοντας περίπου 30 από αυτούς (οι αριθμοί ποικίλλουν από μαρτυρία σε μαρτυρία).

Μάλλον στο μυαλό (?!) αυτών, που πιστεύουν τούτα τα αφηγήματα, επικρατεί η εκδοχή της ιστορίας, ότι τα 450 άτομα που είχαν συλλάβει οι ναζί καθ’ υπόδειξη των  ντόπιων κωλαούζων τους (βλ. χίτες κ ταγματασφαλιτες) 1 μήνα νωρίτερα
(23 Οκτώβρη 1943) θα τα έστελναν «χριστουγεννιάτικη εκδρομή» στη δυτική
Ευρώπη, με μια ενδιάμεση στάση στις φυλακές της Τρίπολης.

Οι ντόπιοι συνεργάτες των ναζί δεν τιμωρήθηκαν πότε για το αίμα που χύθηκε με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το Λεωνίδα Βρεττάκο (διοικητή του Τάγματος Ασφαλείας «Λεωνίδας» στη Λακωνία), που μετά τα Δεκεμβριανά βρέθηκε να είναι «εκπρόσωπος του ελληνικού λαού» στο κοινοβούλιο.

Στο σήμερα, τα αποτελέσματα τα βλέπουμε όταν οι πολιτικοί απόγονοι τους, οι νεοναζί της τοπικής συμμορίας (βλ. χρυσή αυγή), βρωμίζουν κάθε τόσο τους τοίχους της πόλης, αποδεικνύοντας ξεκάθαρα την ιδεολογία τους. Επιπλέον, σήμερα, ανήμερα της επετείου της 26ης Νοέμβρη με περίσσιο θράσος «γιορτάζουν» τα 3 χρόνια λειτουργίας της τοπικής γιάφκας τους.

Υ.Γ. σήμερα η πόλη «γιορτάζει» τον Νίκωνα τον πολιούχο της, που όπως μας πληροφορεί σχετικά το site των σπαρτιατών ανταποκριτών του θεού των χριστιανών: ..στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση – ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και αποτελούσαν εμπόδιο στην ηθικοπλαστική προσπάθειά του”.

 _Καμιά εντύπωση ΔΕΝ μας προκαλεί η ταύτιση των απόψεων. _

Αντιφασίστες – Αντιφασίστριες από Σπάρτη

Αφίσες απέναντι απ’ τα γραφεία της τοπικής Χ.Α.

Αντίφα παρέμβαση στην οδό Λεωνίδου

Δημοσιεύθηκε στη Ανακοινώσεις, Αρχική, Αφίσες, Κείμενα, Συλλογικότητες, Τοπικά Νέα | Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Σπάρτη: προβολή ντοκιμαντέρ (κ συζήτηση) για την Ελλάδα της κρίσης και τις αντιστάσεις των “από τα κάτω”, Παρασκευή 30 Δεκέμβρη, 8 το βράδυ στο Εργατικό Κέντρο

ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΝΤΟΠΙΟΙ

 Τα τελευταία χρόνια όλοι/όλες βιώνουμε τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης. Η φρίκη της ανεργίας, της φτώχειας, του κοινωνικού κανιβαλισμού και του εκφασισμού της κοινωνίας ορθώνεται ως πραγματικότητα απέναντι σε όλους εμάς που θεωρούμε τους εαυτούς μας ως κομμάτι των από τα κάτω ή αλλιώς των καταπιεσμένων αυτής της κοινωνίας.

Εδώ στη μικρή μας πόλη, που μαστίζεται απ’ την ολοένα και πιο αυξανόμενη φτώχεια και τη διαρκή υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των νέων ανθρώπων, που έχει ως αποτέλεσμα πολλοί εξ’ αυτών να αναγκάζονται να μεταναστεύσουν κάπου αλλού στο εσωτερικό της χώρας ή ακόμη χειρότερα στο Εξωτερικό, οι αρχές του τόπου περί άλλων τυρβάζουν. Έπεσαν όλες μαζί να στηρίξουν τον μέχρι πρότινος πρόεδρο (βλ. Γιαννακόπουλο) της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας, που αποφάσισε να μας εγκαταλείψει και τον εκλιπαρούν να γυρίσει πίσω ως Μεσσίας, για να μας βάλει στη ρότα της “Ανάπτυξης”. Για ποια ανάπτυξη μιλάνε όμως και για ποιόν το όφελος?? Σίγουρα όχι για το δικό μας, αλλά ούτε και των φτωχών, των ανέργων, των νεολαίων,  των παιδιών, των μεταναστών/προσφύγων, που ζουν και δραστηριοποιούνται  σε αυτή την πόλη…

 Παράλληλα τούτες τις “άγιες” μέρες προσφέρουν

απλόχερα “ΑΡΤΟΝ(?) ΚΑΙ ΘΕΑΜΑΤΑ” .

Καλούν συνάμα για βοήθεια σε άπορους συμπολίτες μας, χωρίς να βάλουν το χέρι στην τσέπη, την ώρα που προικοδότησαν την ΠΑΕ Σπάρτης με 250.000€ για την ανακαίνιση των υποδομών του Δημοτικού Σταδίου, χωρίς όμως η όποια υποτυπώδης αναβάθμιση του να’ ναι προσβάσιμη στους κατοίκους που αθλούνται εκεί σε καθημερινή βάση. Φυσικά αυτά τα χρήματα τα στερήθηκαν άλλες βασικές υποδομές, που τόσο ανάγκη έχει η πόλη και τα περιφερειακά δημοτικά διαμερίσματα.Είναι γνωστό άλλωστε ότι εξαιτίας της ανύπαρκτης στήριξης του Δήμου, το Κοινωνικό Φαρμακείο έκλεισε τελικά, ενώ και το Κοινωνικό Παντοπωλείο υπολειτουργεί, στηριζόμενο κυρίως σε προσφορές συμπολιτών και φορέων.

Εμείς στεκόμαστε απέναντι σε αυτό το υποκριτικό σκηνικό που στήνεται τέτοιες μέρες. Εναντιωνόμαστε στην τεχνητή κατάνυξη και την «αγάπη προς τον πλησίον» που διακατέχει τους πάντες, εθιμικά, μόνο αυτές τις μέρες του χρόνου. Απεχθανόμαστε τις “φιλανθρωπικές”  δράσεις, καθώς η “φιλανθρωπία” προϋποθέτει ανωτερότητα του δότη προς τον δέκτη. Απέναντι σε αυτή τη φιλανθρωπία των άνισων, προτάσσουμε την Αλληλεγγύη των ίσων. Προτάσσουμε την Αλληλεγγύη των “από τα κάτω”, σαν μόνο τρόπο δράσης, σήμερα, αλλά και κάθε μέρα του χρόνου.

Η ώρα έχει έρθει από καιρό και ο χρόνος είναι τώρα, για να πάρουμε επιτέλους τις ζωές μας στα χέρια μας, χωρίς να περιμένουμε τίποτα από καμιά τοπική αρχή, αλλά ούτε και από την όποια κεντρική εξουσία (βλ. κυβέρνηση, είτε “αριστερής” είτε οποιασδήποτε άλλης προελεύσεως).

Όλοι και όλες εμείς πρέπει άμεσα (στο παρόν) να δημιουργήσουμε τις δομές εκείνες που θα μας βοηθήσουν να σκεπτόμαστε και να δρούμε συλλογικά, αλλά και να δώσουμε απαντήσεις/λύσεις σε απτά/καθημερινά προβλήματα της ζωής όλων μας. Για να δημιουργήσουμε (στο εγγύς μέλλον) μια κοινωνία πραγματικής Ισότητας, Αλληλεγγύης και Ελευθερίας.

Προβολή ντοκιμαντέρ (κ συζήτηση) για την Ελλάδα της κρίσης και τις αντιστάσεις των “από τα κάτω” στο Εργατικό Κέντρο (Αγ.Νίκωνος – 124), Παρασκευή 30 Δεκέμβρη 2016, στις 8 τo βράδυ.

Ο χώρος θα’ ναι ανοικτός για τη συγκέντρωση ρούχων, τροφίμων και ειδών προσωπικής υγιεινής από τις 5 το απόγευμα, τα οποία θα διατεθούν σε κατοίκους της πόλης, ανεξαρτήτως εθνικότητας.

 ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Πρωτοβουλία Αντίστασης κ Αλληλεγγύης Σπάρτης

πηγή: https://athens.indymedia.org/post/1567353/

 

Δημοσιεύθηκε στη Κείμενα, Ντοκιμαντέρ, Παρεμβάσεις, Συλλογικότητες, Τοπικά Νέα | Ετικέτες: , , , , , , , | Σχολιάστε

Σπάρτη: 1η Μάη 2016 – Ταξική Πρωτομαγιά

WP_20160430_18_04_25_Pro

πανό στο ΜΟΥΣΕΙΟ

Τη φετινή Πρωτομαγιά σε ένδειξη Συμπαράστασης και Αλληλεγγύης στο νέο (2ο κατά σειρά στη χώρα) Ανακτημένο, Αυτοδιαχειριζόμενο Εργοστάσιο Επεξεργασίας Ξυλείας στην Πατρίδα – Ημαθίας αναδημοσιεύουμε το δικό τους κείμενο/κάλεσμα για Ταξική Εργατική Πρωτομαγιά

Στο ημερολόγιο της ιστορίας οι σελίδες της Πρωτομαγιάς είναι βαμμένες με το αίμα των εργατών. Είναι μαρκαρισμένες μ’ αγώνες για ανθρώπινη εργασία και καλύτερες συνθήκες ζωής.

Έχει εδώ και μερικούς αιώνες που στήθηκαν μηχανές που μετατρέπουν μαζικά τον ιδρώτα των εργατών σε υπερκέρδος των αφεντικών, που ανταλλάσσουν τη χαρά της δημιουργικής συλλογικής εργασίας με μισθωτή σκλαβιά. Και η όρεξη των αφεντικών μεγαλώνει και θέλουν περισσότερη δουλειά για λιγότερα λεφτά, από νύχτα σε νύχτα, μεγαλύτερο ρίσκο στο ατύχημα. Θέλουν να είναι πιο κάτω αυτοί που δεν έχουν παρά μόνο το κορμί τους να πουλήσουν και πιο πάνω αυτοί που κατέχουν τους τίτλους. Κι έρχονται μέρες που δεν πάει άλλο και ο κόσμος της εργασίας ξεσηκώνεται απ’ αγανάχτηση, παίρνει τα εργαλεία στα χέρια του, κλείνει τις φάμπρικες, ξεχύνεται στους δρόμους και διεκδικεί τη ζωή του. Και τότε, όπως και παλιότερα πριν τις μεγάλες μηχανές, έρχεται ο μεγάλος αφέντης να παράσχει καλοθέλητα τη βοήθειά του στους πιο στενούς του φίλους, τους από πάνω, και στέλνει τα όργανα, αστυνομία και στρατό άμα χρειαστεί για να καταστείλουν τους από κάτω. “Στην ανάπτυξη δε χωράνε εξεγέρσεις”, λένε και σηκώνουν το ρόπαλο, σημαδεύουν με το όπλο κι άμα την εντολή την δίνει άλλος δε λυπούνται το σπασμένο κεφάλι, δε νοιώθουν τύψεις για το φονικό.

Απ’ τους αγώνες του 19ου αιώνα, το Σικάγο του 1886, τη Θεσσαλονίκη του 1936 και μέχρι τώρα, 130 χρόνια μετά, οι εργαζόμενοι παλεύουν διαρκώς για το ωράριο, τις αργίες, την ασφάλεια μέσα και έξω από το χώρο εργασίας, τη σύνταξη. Τις τελευταίες δεκαετίες, με το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης αγοράς που επιβάλλεται από κρατικούς και διακρατικούς θεσμούς οι εργαζόμενοι καλούνται να διεκδικήσουν ξανά τα κεκτημένα των προγόνων τους. Νέα προσπάθεια πρέπει να καταβάλλουν για να μη χαθεί το κερδισμένο έδαφος, το οχτάωρο, τα εργασιακά δικαιώματα, νέες πρωτομαγιές πρέπει να δείξουν το δρόμο για να σταματήσει το αχόρταγο τέρας, ο καπιταλισμός, νέα αναχώματα αντίστασης πρέπει να στηθούν στη διαρκή μάχη της τάξης των “από τα κάτω” με τους εκμεταλλευτές τους.

Στο πέρασμα του χρόνου αγώνες πολλοί κερδήθηκαν και οι νεκροί έγιναν πείσμα ενότητας για πάλη στις ίδιες πάντα αξίες: δικαιοσύνη στη μοιρασιά του πλούτου και κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής. Σήμερα, στον 21ο αιώνα, οι εργαζόμενοι κάνουν ένα τεράστιο βήμα στο μέλλον, δοκιμάζουν να πάρουν κομμάτια της παραγωγής στα χέρια τους και να τα διαχειριστούν οι ίδιοι, χωρίς τους δυνάστες τους. Στην Αργεντινή οι 350 ανακτημένες επιχειρήσεις, στη Μασσαλία, στη Ρώμη, το Μιλάνο, στην Κωνσταντινούπολη, στη Θεσσαλονίκη, στην Ημαθία συντελείται το πείραμα της εργασίας δίχως αφεντικά. Και δεν είναι μόνο στα εργοστάσια που πετυχαίνει το πείραμα της αυτοδιαχείρισης, αλλά και σε χιλιάδες ή δεκάδες χιλιάδες χώρους παραγωγής σ’ όλο τον κόσμο. Σε συνεταιρισμούς, κολεκτίβες και συνεργατικά εγχειρήματα, όπου δεν έχουν θέση ο παραγοντισμός, οι ιεραρχίες και τα παρασκήνια, γιατί όλα τα θέματα διοίκησης και παραγωγής λύνονται αμεσοδημοκρατικά σε οριζόντιες διαδικασίες.

Σήμερα, η “Βιομηχανική Μεταλλευτική” (ΒΙΟΜΕ) στη Θεσσαλονίκη που μετά από 3 χρόνια κοινωνικοποιημένης παραγωγής μεγαλώνει κι επεκτείνεται και το “Ρομπέν του Ξύλου” το νέο κατειλημμένο εργοστάσιο στην Πατρίδα Ημαθίας που ετοιμάζεται για παραγωγή μας δείχνουν ότι ο δρόμος αυτός είναι εφικτός. Το όραμα που ξεδιπλώνεται μπροστά μας δεν είναι ουτοπία. Και δίνει ελπίδα σε όλο τον κόσμο της εργασίας που αγωνιά στην ανεργία, την επισφάλεια και τις απάνθρωπες συνθήκες. Είναι η ρωγμή στον καπιταλισμό που τον θρυμματίζει. Είναι η χαραμάδα που φέρνει το φως μιας ζωής ισότητας, δικαιοσύνης και συλλογικής ευτυχίας.

Οι εργαζόμενοι στο αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο “Ρομπέν του Ξύλου” μαζί με όσες κι όσους πλαισιώνουν με αλληλεγγύη την προσπάθειά μας σας καλούμε να βρεθείτε μαζί μας στην απεργιακή συγκέντρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς την Κυριακή 8 Μαΐου στις 11πμ στην πλατεία Δημαρχείου της Βέροιας.

Καλούμε τους εργάτες, τους εργαζόμενους, τους αγρότες, όλο τον κόσμο του μόχθου, σωματεία βάσης και εργατικές/κοινωνικές/πολιτικές συλλογικοποιήσεις, να διαδηλώσουμε ενάντια στ’ αφεντικά που μας εκμεταλλεύονται, ενάντια στους μηχανισμούς που μας κλέβουν τη ζωή. Καλούμε ολόκληρη την τάξη των “από τα κάτω” να βροντοφωνάξουμε:

ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ; – ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!

Ρομπέν του Ξύλου – Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης

https://robenworkers.wordpress.com/

Δημοσιεύθηκε στη Αναδημοσιεύσεις, Ανακοινώσεις, Αρχική, Κείμενα, Παρεμβάσεις, Συλλογικότητες, Συνελεύσεις, Σωματεία, Τοπικά Νέα | Ετικέτες: , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο